Η Αμετανόητη Γοητεία του παραμένω 29

 

ΜΑΓΕΙΡΕΥΟΝΤΑΣ ΤΗ ΖΩΗ

Η Αμετανόητη Γοητεία του να Γίνεσαι Πάλι 29

Ένας εξομολογητικός μονόλογος για το forever young, τη γαστρονομία της καθημερινότητας και την τέχνη του ευ ζην

Κείμενο & Επιμέλεια: Ζωή Βουζίκα (Zeta Victory)  | 

———————————————————————

Χτυπάει το ξυπνητήρι στις 7:00 ακριβώς, το κοιτάζω με το ένα μάτι μισόκλειστο, τρέφοντας για ένα στιγμιαίο δευτερόλεπτο την αυταπάτη ότι έγινα εκατομμυριούχος στον ύπνο μου και γλίτωσα το πρωινό εγερτήριο. 

Τζίφος, η πραγματικότητα φωνάζει πως πρέπει να σηκωθώ για δουλειά. 

Μόλις το πόδι μου αγγίζει το πάτωμα, ένα ηχηρό «κρακ», ενημερώνει πως το γόνατο έχει ήδη σχηματίσει δική του άποψη για τη μέρα. Η όλη διαδικασία επανεκκίνησης θυμίζει έντονα υπολογιστή του 2007 με αργή σύνδεση, δοσμένη όμως με τον αέρα μιας Ζωής ..Λάσκαρη που καθυστερεί επίτηδες να βγει στη σκηνή, απλώς και μόνο επειδή μπορεί. Σέρνομαι στην κουζίνα για καφέ μαύρο, βαρύ και κατεπειγόντως, γιατί χωρίς αυτόν η παράσταση απλώς δεν ξεκινά.

Ανοίγοντας το ψυγείο, έρχομαι αντιμέτωπη με την λογική της εποχής: πρωτεΐνη, cottage cheese και αβγά. Την ίδια ακριβώς στιγμή που, η ψυχή μου ουρλιάζει για ένα ζεστό κρουασάν βουτύρου με μέλι, από εκείνα που θα έπρεπε να τρώμε στα όρθια, άγρυπνες από έρωτα, γέλιο και ζωντάνια, με εκείνο το πάθος που η Μελίνα έκανε σημαία της. 

Στο μπάνιο τώρα ακολουθεί η άλλη μάχη, αυτή των καλλυντικών: αντιρυτιδική, αντιηλιακή, αντι-κάτι τέλος πάντων. Καλέ! σιγά μην κρυφτούμε πίσω από ένα βαζάκι, αλλά ας τις φροντίσουμε και λίγο τις ρυτίδες μας, έτσι για να μην παραπονιούνται. Ακολουθούν δέκα λεπτά γυμναστικής  (εντάξει, όχι κάθε μέρα) και πολύ ήταν, μη χαλάσουμε και τη ζαχαρένια μας, λάπτοπ, κινητό, καφές στο χέρι, κλειδιά και έφυγα.

Πίσω από το τιμόνι, ξεκινούν οι δικές μου, οι «φευγάτες» σκέψεις ακούγοντας Bob Dylan και τον ύμνο . Αυτό το «είμαι 50 plus αλλά νιώθω 29» είναι η απόλυτη αλήθεια μου, κι ας χρειάζομαι πλέον γυαλιά απλώς για να διαβάσω την ημερομηνία λήξης στο γιαούρτι με τα 0% λιπαρά. Το μυαλό επιμένει να πιστεύει ότι μπορώ ακόμη να ξενυχτήσω, να φορέσω εκείνο το στενό, προκλητικό παντελόνι και να φάω «βρώμικο» στις 2 το πρωί. 

Εκεί ανάμεσα όμως, και λίγο πριν την ''ηλικιακή τρομάρα''  θυμάμαι υπέροχες Γυναίκες!

  Όπως η Κοκό Σανέλ που έλεγε, «μπορείς να είσαι λαμπερή στα τριάντα, γοητευτική στα σαράντα και ακαταμάχητη για το υπόλοιπο της ζωής σου». 

Η Μαλβίνα δε, επέμενε πως «η γυναίκα δεν μετριέται με το ημερολόγιο, αλλά με τις αμαρτίες που δεν μετάνιωσε». 

Η Σοφία Λόρεν συμπλήρωνε πως «η ρίζα της νιότης είναι το μυαλό και η φαντασία», ενώ η Λάσκαρη απλώς θα γελούσε με τη σοβαροφάνεια των αριθμών.

Γιατί αγάπη μου, η ζωή δεν στριμώχνεται σε ηλικίες.

Είναι οι στιγμές που σου κόβουν την ανάσα, τα γέλια που έκανες όταν έπρεπε να κλαις, και η γοητεία του να ξέρεις ποια είσαι χωρίς να σου καίγεται καρφί. 

Είναι τύχη να μεγαλώνεις και να γελάς, γιατί έτσι σημαίνει ότι ακόμη ζεις.

«Αν είμαστε τρία πράγματα, λοιπόν, η μοιρασιά είναι καθαρή ποίηση: η ψυχή μας είναι παλιά, σοφή και ατίθαση σαν λιμάνι τη νύχτα. Η καρδιά μας είναι πάντα η ίδια, πεισματάρα και έτοιμη να χτυπήσει δυνατά με το παραμικρό. Και το σώμα είναι απλώς το όχημα. Ένα όμορφο, σέξι όχημα που κουβαλάει και τα δύο, με οδηγό ένα μυαλό που ξέρει ακριβώς πότε να πατάει γκάζι αλλά και πότε να κλείνει πονηρά το μάτι στον χρόνο.»

Τελικα, ευτυχώς που μεγάλωσε το προσδόκιμο ζωής  το οποίο ελπίζω και εύχομαι να το φτάσω. Έχω άλλα 50 χρόνια μπροστά μου λοιπόν, να σκέφτομαι πώς θα είναι όταν γεράσω! Προς το παρόν... καλά, δεν σας το είπα;

Τελικά 29 είμαι και όποιος αντέξει! Καλημέρα είπαμε; Καλημέρα!