Νύχτα Rachmaninoff ● S.stories by | The Chauffeur

 Νύχτα Rachmaninoff 

Θεωρώ την αίθουσα "Χρήστος Λαμπράκης" του Μεγάρου Μουσικής Αθηνών, τον ηχητικά αρτιότερο χώρο που διαθέτει η χώρα αυτή. Και πολύ θα ήθελα να παρακολουθήσω μια συναυλία άλλης μουσικής ( η ηλεκτρονική μου`ρχεται αυθορμήτως).

Χθες ήταν νύχτα Rachmaninoff. 150 χρόνια από τη γέννηση του. Αυτού του ανυπέρβλητου μουσικού, που θρυλείται πως κάποτε, μελέτησε μια παρτιτούρα μέσα στο τρένο και την παρουσίασε χωρίς πρόβα. Είμαστε μια γενιά που δεν τον απολαύσαμε να παίζει. Πόσο θα το ήθελα.

Απήλαυσα όμως τον Mikhail Pletnev. Να εκτελεί την Ραψωδία σ’ ένα θέμα του Paganini για πιάνο και ορχήστρα, αυτόν τον χείμαρρο λυρισμού. Με μια σοφία, μια πραότητα, μια γαλήνη, θαρρείς και πως το πιάνο δεν το ακουμπούσαν τα δάχτυλα του, αλλά νιφάδες χιονιού.

"Έσβησε" δε την ορμή της Ραψωδίας με το Πρελούδιο σε Ντο δίεση ελάσσονα, και ο τρόπος που στο τέλος άφησε τις νότες να ολοκληρώσουν την αναπνοή τους ήτο μαγευτικός.

Γέμισα χαρά.

Ο Σοφέρ /The Chauffeur 

Μόνιμη στήλη /Sharing thoughts 

Πένα ✏ Γιώργος Κιοσσές ( Ο Σοφέρ ) 

 

*Tι είναι ο Σοφέρ;  Ένας οδηγός. Ένας οδηγός στην υπηρεσία κάποιου, ή κάποιας. Πηγαίνει εκεί που θέλει αυτός ή αυτή. Ας το διασκευάσουμε κάπως αυτό. Θα είμαι ο Σοφέρ, αλλά θα σας πηγαίνω εκεί που επιθυμώ. Σε δρόμους Τέχνης, Πολιτικής, αλλά και σε δρόμους άγνωστους. Ψάχνοντας την αρχιτεκτονική της ευχαρίστησης.