Πίνοντας καφέ με το AI & αμφιβάλλοντας για ποιόν από τους δύο γράφεται το κείμενο
Η ΤΕΧΝΗΤΗ ΝΟΗΜΟΣΥΝΗ ΔΕΝ ΔΗΜΙΟΥΡΓΕΙ Ένα προσωπικό σημείωμα για την πρόθεση, την έκφραση και το εργαλείο Τρία χρόνια πριν, ο Δημήτρης κατέβαινε τις σκάλες μισοκοιμισμένος και έλεγε: “Hey Google, what’s up;” Δεν ήταν η φράση που με σταμάτησε. Ήταν ο τρόπος. Η φυσικότητα με την οποία απευθύνθηκε σε κάτι που για μένα δεν ήταν ακόμη “κάποιος”, αλλά για εκείνον είχε ήδη ενταχθεί στην καθημερινότητα. Τότε απλώς χαμογέλασα αμήχανα. Σήμερα καταλαβαίνω ότι εκείνη η στιγμή δεν ήταν απλώς αστεία. Ήταν ενδεικτική. Η τεχνολογία δεν μπήκε απότομα στη ζωή μας. Μπήκε ήσυχα, πρακτικά, σχεδόν αόρατα, μέχρι που έφτασε σε ένα σημείο που δεν περιμέναμε: στη σκέψη. Δεν άνοιξα το AI για να μάθω κάτι συγκεκριμένο. Το άνοιξα από περιέργεια, σαν να κάθεσαι απέναντι από κάποιον για καφέ χωρίς προετοιμασία. Ήθελα να δω αν “έχει” άποψη ή αν απλώς επιστρέφει απαντήσεις. Αυτό που με αιφνιδίασε δεν ήταν η ύπαρξη απάντησης, αλλά η ποιότητά της. Οι προτάσεις στέκονταν. Η σκέψη είχε συνοχή. Το κείμενο διαβαζότα...
.jpg)
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου