THE NOTEBOOK : Nothing here is finished. In a way, that’s the point.

 The notebook

Nothing here is finished. In a way, that’s the point.

№ 01

Αποσπάσματα από ένα τετράδιο που βρέθηκε στο Παρίσι, για το χρώμα του σούρουπου πάνω σε ασβεστολιθικούς τοίχους.

№ 02

Λίστα με δεκατέσσερις λέξεις για το «σπίτι» που δεν μεταφράζονται απευθείας στα αγγλικά. Για αργότερα.

№ 03

Patches σε synthesizer που ηχούν σαν ξύλο. Αναζητώντας το οργανικό μέσα στο ηλεκτρονικό.

№ 04

Ο κινηματογράφος των αργών θυρών, Akerman, Ozu, Reichardt. Ένα κοινό λεξιλόγιο κατωφλιών.

№ 05

Τρεις προτάσεις από έναν άγνωστο που άκουσα στο Κολωνάκι, γραμμένες σε μια απόδειξη που έκτοτε έχασα.

№ 06

Μια θεωρία: κάθε σπουδαίο δοκίμιο είναι ένα ερωτικό γράμμα σε ό,τι ο συγγραφέας παραλίγο να χάσει.

№ 07

Σημειώσεις για ένα κείμενο πάνω στο χρώμα terracotta, ξεκινώντας από τη λέξη «γήινος».

№ 08

Ένα επιχείρημα υπέρ του κόμματος ως του πιο ηθικού σημείου στίξης.

№ 09

Προσπαθώ να θυμηθώ την ακριβή λέξη που χρησιμοποιούσε η γιαγιά μου για τη σκόνη πάνω στα σταφύλια. Θα έρθει.

№ 10

Το φως, γίνεται περίεργο όταν γράφεις για την μαμά σου, σαν κομμάτι του ταξιδιού σου που καθόρισε τη θέση σου, από την τιμή του εισιτηρίου 

№ 11

Είδα τη σκόνη στο τραπεζάκι, όμως ο αέρας που την σήκωσε κοίταξε τις αναμνήσεις μετέωρες στη σκέψη μου, να χορεύουν σε ασύγχρονο ρυθμό. Ουτοπία για μια στιγμή των κατά τα άλλα τακτοποιημένων συναισθημάτων.

№ 12

Το μολύβι μου άρχισε να γράφει μια ιστορία, όταν απροσδόκητα μπερδεύτηκε στο μενού της Δευτέρας και έγινε συνοδευτικό πιάτο, με προσδοκία να γίνει gοurmet 

№ 13 

Κι εκείνα τα γεμιστά καθώς ξεφούρνιζαν, γέμισαν με το άρωμα της αγκαλιά της. Σαν η αυλή να βρήκε το σπίτι της και αναπήδησε πολύχρωμα λουλούδια. Ανατροπή για το δάκρυ κι όμως υπάρχει 

№ 16

Είδα στον λαιμό της να κρέμεται,το γράμμα Π κι όμως το μυαλό μου πήγε στο Παρίσι . Μιλήσαμε για τέχνη. Ήταν ένα απόγευμα που άφησα το κρουασάν μισοφαγωμένο σαν φεγγάρι σε έλλειψη.